NIEUWSJES: Survival Ragnarock
op 25 november 2006 te Beloeil

Uit liefde,
grote liefde,

Zaterdagavond halfnegen, een hoopje enthousiastelingen verzamelt zich aan het chiroheem van Roosbeek. De ene al wat zotter en ervaren dan de andere over wat moet komen.

Euforie aan de inschrijvingen; onze twee ploegen zullen na elkaar starten rond half elf. We kunnen dus samen blijven. Het is hier in orde. De ploegen lopers die rond vijf uur waren vertrokken komen al binnen, niet al te vuil. Het is mooi weer en voor ieder van ons is er een polo, met een voorspelling!, verder ook twee flessen champagne. Na de tocht moeten deze gesloten ingeleverd worden. De inhoud mag genuttigd worden. Waarde lezer, uw vermoeden klopt indien U denkt dat we enkel in dit laatste zullen lukken.

Een dame met nostalgie naar de Gestapo neemt een foto van ons. De nazi’s fotografeerden steeds de zwakzinnigen vooraleer ze hen de ‘genade dood’ toedienden.

We tekenen de eerste twee kringetjes op de kaart. Op de oneven genummerde posten zal een knijper hangen om het kaartje dat aan onze pols bevestigd is te perforeren. Op de even plaatsen staat een opdracht ons te wachten.

Buiten is er vrij een ‘death ride’ opgesteld. Eerst even die doen. Oei, te laat. De organisatie heeft het einde ervan al beslist. Volgend jaar moeten we eerder kunnen vertrekken.

Op naar de eerste post. De eerste champagnefles wordt ontkurkt. En de kurk? Welja, die koos de vrijheid. Het is een betonnen wegje. De knijper hangt aan een boom. Iedereen piercen en hop naar post twee. De begeleidster herkent Dries en vraagt de groeten over te brengen aan Stef. Mocht dit nog altijd niet gebeurd zijn: “De groeten stef”. We luisteren geboeid naar de uitleg en mogen even later letterlijk geboeid, de ‘draad van Ariadne’ volgen. Drie en vier op de kaart markeren en weer verder.

Terug langs de parking. Aangezien het een stertocht is en gokken dat de parking centraal ligt laden we een deel van onze spullen terug in de wagen. Bijgevolg is er naar gelang bevoorrading met droge kleding, eten, plat en ander water. Aangezien schrijver dezes ook chauffeur is, niets van dit laatste.

Naar drie eveneens een betonnen weg. Blijkbaar zijn de verhalen over exhuberante modderspektakels overdreven. Onderweg richting vier kruipen we door middel van een touwennet een gracht over. De voeten zullen de eerste maal nat worden want het net hangt bij het overlopen in het water. Ik trek vooraf mijn kousen uit. De anderen niet, ze zijn taaier.

Bij opdracht vier wordt naar onze flessen gevraagd.

“Moesten we die bij hebben?”,

“Op meneer.”

“Niks van gezegd in het begin, enkel dicht inleveren”.

Via een plank moeten we een brug onderdoor. Joris weet van aanpakken. Full rappel naar beneden. Plons! Dit was dus geen begane grond maar water. En ‘shtinke’.

Vijf bevindt zich verstopt in een weggetje. We lopen er voorbij en moeten terug.

Iedereen slaagt in het raadseltje hoofdrekenen bij zes.

Naar zeven, terug het touwennet over. Eventjes Christophe’s vinger tapen. De jongen heeft de donderdag ervoor geklemd gezeten tussen een doorportier.

We zijn de enigen niet die zeven niet onmiddellijk weten te localiseren. De duiker wordt gevonden met de hulp van een andere groep. Merci mannen.

Nog eens het touwennet over. Twee ‘Jolly Jumpers’ geven hun ‘acte-de-presence’ waarna ze terecht uitgekafferd worden door de begeleiding. Ze moeten andere kleding aan.

Opdracht acht; een kaart met de volgende twee aanduidingen en een knijper zijn bevestigd op een overloop in het midden van een vijver. Iedereen kousen uit, broek opgestroopt en het water in. Joke deelt mee niet te willen waden. Ik denk eraan te argumenteren dat het niet veel verschil meer uitmaakt om nu net onder of boven de knie nat te zijn. Doch iemand is me voor. “Allez, Joke”, smeekt Dries. Ontgoocheling klinkt in zijn stem door. Ze zwicht.

Het waden door het water valt mee. Doordat het stil staat bedraagt de temperatuur zo een slordige stinkende vijftien graden Celcius.

Negen bevindt zich in de gracht van een beek. In een prieel dat zijn beste dagen heeft gekend is tien ondergebracht. Per groep moeten twee personen een klimmuur op en wie er niet op geraakt wordt erop getrokken. De twee anderen moeten buiten ringwerpen. 

Het kapelletje, dat elf herbergt, wordt gemakkelijk gevonden.

De proef op twaalf is afgelast. Te veel ongelukken. Enkel onze kaarten markeren.

Het vakje dertien op het kaartje aan onze pols wordt geprikt na afdalen in een ijskelder.

Een prachtig paal-, touwen- en bandenparkoers aangevuld met een apenbrug over een met water gevulde gracht vormt opdracht veertien. Mooi zicht op de apenbrug. Plons! Mijn pet met lichtje valt in het water. Onverschrokken Dave haalt ze er uit. Lichtje functioneert nog. Dank je Dave.

Vijftien wordt gevonden aan een kruispunt en we kunnen naar zestien. Iets met paintball, hadden we al gehoord toen we erlangs kwamen naar andere posten. We moeten een campingcar binnen. Een schattig meisje met twee staartjes en rode streepjes in het gezicht legt iets uit. Terwijl ‘den tram voor mijn deur staat’ wordt ik een rood vestje aangemeten. We moeten wachten. Ik trek nog eens droge kousen aan. Blijkt dat ik opgejaagd wild moet spelen en de andere drie me moeten beschermen. Twee man vooraan in de armen gehaakt en iemand achteraan. Een begeleider wijst ons de weg.

“Lopen!”

Ik zie nauwelijks iets door het aangedampte brilmasker, enkel de vlammen van de vuurschotels. Ik wordt een aantal maal geraakt. Diegene die mijn rug moet beschermen kan blijkbaar niet volgen. Eens vallen, nog wat verder crossen, nog wat schoten op mijn rechter dij en terug de aftandse sleurhut in. Onze andere group mag nu. Dave is schietschijf.

Terwijl we wachten heeft Thijs een oogje gekregen voor het leuke dametje. Hij heeft zich recht tegenover haar geplaatst en biedt haar snoepjes aan maar ze wil niet.

“Hélà, attention, passop é”, zegt ze, terwijl ze met haar stiftje zwaait. Hij heeft een ingeving, misschien haar snoetje bijwerken. De vorigen zijn nogal slordig geweest. Joris en Dries helpen even. Haar body guards kijken geamuseerd toe, ik ook.

Naar zeventien, nog een duiker.

Opdracht achttien; ‘the ultimate mud experience’. Hoedje-af voor redders die slachtoffers moeten repatriëren in hachelijke omstandigheden zoals in grotten of aan kliffen. Met drie moeten we een berrie dragen. De lichtste, Dries vermoeden we, strekt zich erop. Het is de bedoeling dat we hem onderweg niet verliezen. Voorgeschoteld staat een parkoers van beekjes en waterverzadigde slijk. Onder en over balken moet geklauterd worden.

Een gids begeleidt ons vanop het droge.

“Attention, ça glisse ici”.

“Wa zegt em?”.

Plons!

“Godverdekke, kan diene ni zegge da da hie gelettig es!”.

Ons slachtoffer maant ons aan tot voorzichtigheid: “Hej, mijn voeten mogen niet nat worden hé!”.

We moeten een schouderhoge hindernis nemen. Berrie langs één zijde erop en dan de dragers er een voor één over terwijl de berrie met Dries erop doorgeschoven wordt.

“Amai, Dries, ge weegt zwaarder dan ik dacht”.

Blijkt dat we met de dichtgeslagen klink van de spanner het hekken mee aan het optillen zijn. Even terug acheruit en dan lukt het wel. Nog vijftien meter en we zijn er. Schlopp! Drijfzand, nee drijfmodder, met twee vooraan om aan de berrie te sleuren. We kunnen niet meer. Onze conditie of hetgeen er nog van overblijft laat het nog wel toe maar het is de slappe lach. Niet opgegeven. Nog even mijn schoen uit het slijk opvissen en we droppen Dries op de kant. De tweede groep vergaat het beter. Ze blijken veel lichter te zijn aangezien ze niet in de modder blijken weg te zakken. De make-up wordt bijgewerkt.

Nog even mannen, negentien en twintig doen. Het vooruitzicht van het einde stimuleert extra en twintig is kanovaren. Helaas; op negentien komt iemand van de organisatie meedelen dat twintig is opgebroken vanwege het late uur. Het is zondag morgen zeven uur ondertussen.

Aan de inschrijvingsbalie in de serre ontdoen we ons van het kaartje rond onze pols. Naar de champagne wordt niet gevraagd. De vrouw aan de balie ziet er moe uit.

In de wagen worden onze laatste droge spullen opgehaald. Douches blijken er niet te zijn, enkel soepkommetjes-grote wasbakken met stromend, op te lang getrokken thee lijkend water. Met moeite kan het kleverig slijk van het lijf gehaald worden.

Ondertussen treedt Stef met een tas koffie binnen: “En mannen overleefd?”.

Helaas kon hij dit jaar niet deelnemen en speelt chauffeur. Dank U Stef (om chauffeur te spelen).

‘Den tram’ is ondertussen gepasseerd en het lukt zonder moeite naar Roosbeek te rijden.

Geronk in de auto.

Thuisgekomen; de auto uitbaggeren, slijk van kleding en schoenen spoelen.

Ons ma loopt langs: “En manneke, ge zij persies in de moos gevalle?”.

De gedachten gaan naar een paar uur terug: “Ja moeder, uit liefde, grote liefde.”.

Ragnarok 10^e editie, 25-11-2006, Château de Beloeil

Technische gegevens:

Post 20 was kanovaren. Wegens het laattijdige uur was de proef reeds opgebroken en bij gevolg moeten we zorgen dat we volgend jaar eerder kunnen vertrekken.

Van uw reporter,

Dirk Devroey